دست در آیینه فرو بردم و

آغوش گشودم

در آینه غلتیدم و

در دامن خود، باز.

از بس به تو آویخته ام

آینه حتا

تصویر تو را

باز نماید به منِ محو.

در آینه

با آینه

از آینه

با دست تو بدرود کنم گاه

با حجم عبوسی

که پر از حسرت و رؤیاست.

وقتی تو نیستی و آمدنت را امید نیست                      یک تکه هم از این شب هجران ، سپید نیست دارم دلی پر آذرخش و ، سری پُر غو و غریو               این جا ولی به هیچ مصطبه و رف ، نبید نیست  آذرگشسب ِ غصه در تنِ من ضجّه می زند                 در شهرِ شب ، بجز دلِ من یک شهید نیست  دل سوگوار نیست ولی یادِ چشم  تو                       هر شام ، تازه می شود و ، خود پدید نیست  سر ،بنده ی هزارها هوس و حال بوده است               اما بجز جمالِ تورا ، دل عَبید نیست  هر دلبری به بیدلی چو رسد ، خنجری زند                زخمی زدی به  دل که مدارا مفید نیست  کهنه ست هر چه می رمد از هر کنار من                  جز یادِ چشم های قدیمت ، جدید نیست . 

این قلم کوفته ها، شعر نبود

چاله ی خاکستر

بر سر کوهی بود

که بیایی و ببینی و بدانی

که بسی

خاطری از پی تو آمده بود.

نعش یک عشق، پریشان ست

اینجا، آنجا

در حضور ناموزون واژگان و تصویر.

این همه

فریادی از سر گنگی بود

نعره ای از سر درد

اما

خاموش.

این قلمکوفته ها

رج هایی ست

که بدانی همه ی عمر

به دنبال تو

اما

بیراه.